Ebeveynlik Rehberi

Editörün Notu: Bebeğinizi kucağınıza aldığınızda hissetmeyi beklediğiniz o “pembe bulutlar” yerine, tarifsiz bir hüzün, kaygı veya boşluk hissiyle mi savaşıyorsunuz? Derin bir nefes alın; çünkü yalnız değilsiniz ve kesinlikle “kötü bir anne” değilsiniz. Lohusa depresyonu (postpartum depresyon), karakterinizin zayıflığı veya annelik yeteneğinizin eksikliği değil; vücudunuzdaki ani hormon çekilmesine beyninizin verdiği geçici ve tedavi edilebilir biyolojik […]

Bir süpermarketin orta yerinde kendini yere atıp avazı çıktığı kadar bağıran bir çocuk ve başında ne yapacağını şaşırmış, utançla karışık çaresizlik hisseden bir ebeveyn… Bu sahne size tanıdık geldi mi? Muhtemelen evet, çünkü ebeveynlik yolculuğunda bu duraklara uğramayanımız yoktur. Kapıdan çıkarken ayakkabı giymeyi reddetmek, sofrada yemeği fırlatmak veya kardeşe aniden vurmak gibi anlar, sabrımızın sınırlarını

Çocuklarımızın her dediğimize evet demesini istiyorsak bir kere durup düşünmeliyiz. Bize ve evdeki otoriteye asla “hayır” diyemeyen bir çocuk, dış dünyadaki tehlikelere, kötü niyetli yabancılara veya onu yanlış yola sürüklemek isteyen arkadaşlarına nasıl “hayır” diyecek? Uysallık ile pasiflik arasındaki o ince çizgi, çocuğumuzun gelecekteki güvenliğini belirleyen en önemli sınırdır. Çocuklara hayır deme becerisi kazandırmak, onları

Hastaneden eve o minik paketle döndüğümüz ilk günü hatırlıyor musunuz? Kucağımızda dünyanın en değerli varlığı, aklımızda ise binlerce soru işareti vardı. Ebeveynlik, dünyanın en zor ama en ödüllendirici mesleği ve ne yazık ki bu meslekte “stajyerlik” dönemi yok; doğrudan işe başlıyoruz. Bu süreçte hatalar yapmak kaçınılmazdır ve aslında bu hatalar, bizim de çocuklarla birlikte büyümemizin

Eskiden “hava kararmadan eve gel” kuralı vardı; sokakta oynayan çocuğun en büyük tehlikesi belki de düşüp dizini kanatmaktı. Ancak bugün oyun alanları parklardan tablet ekranlarına, sosyalleşme alanları ise mahalle köşelerinden çevrimiçi sunuculara taşındı. Ebeveynler olarak bizler, çocukluğumuzda hiç deneyimlemediğimiz bir dünyanın, “dijital dünyanın” göçmenleri; çocuklarımız ise bu dünyanın yerlileri. Bu durumun da aslında yeni bir

Ebeveynlik serüveni, kabul edelim ki bazen bir lunapark trenine binmek gibidir; heyecan verici zirveler, mide bulandırıcı düşüşler ve beklenmedik virajlarla doludur. Sabahın köründe yatağınıza dökülen sütle uyanmak, tam kapıdan çıkacakken yaşanan tuvalet krizleri veya ergen çocuğunuzun göz devirmeleriyle başa çıkmak zorunda kalmak, sabır taşını çatlatabilir. İşte tam bu kaos anlarında, elimizin altında sihirli bir değnek

Modern hayatın koşturmacası, iş stresi, okul telaşı derken bazen aynı evin içinde yaşayan yabancılara dönüşebiliyoruz. Oysa aile, sadece kan bağıyla bağlı olduğumuz insanların topluluğu değil; ruhumuzun dinlendiği, yaralarımızın sarıldığı ve koşulsuz kabul ve duygusal destek gördüğümüz o güvenli limandır. Bir çocuğun okulda yaşadığı bir hayal kırıklığını anlatırken gözlerinin içine bakılması ya da eşinizin iş yerindeki

Bir anda ağlama krizine giren, oyuncaklarını fırlatan veya suskunluğa bürünen bir çocuk… Ebeveyn olarak o anlarda “Nesi var şimdi bunun?” diye merakla, bazen de çaresizlikle kendimize sorduğumuz anlar olur. Oysa minik kalplerin ve zihinlerin dünyası, bizimkinden çok daha karmaşık ve yoğundur. Duyguları yaşarlar, ama onları kelimelere dökmeyi, yönetmeyi veya anlamlandırmayı henüz bilmezler. İşte tam da

Bazen her şey üst üste gelir. Oyuncaklar paylaşılmaz, ayakkabılar ters giyilmek istenir veya sadece yorgunluktan minik bir kalp büyük bir fırtınanın ortasında kalır. Ebeveyn olarak bu anlarda çocuğumuzun elinden tutmak isteriz ama o, duygularının yoğunluğundan bizi duyamayabilir. İşte tam da bu noktada, ona bağırmak veya ceza vermek yerine, duygularını güvenle yaşamasına ve sakinleşmesine yardımcı olacak

“Anne, parka gidebilir miyim?”… “Hayır tatlım, hava kararıyor.”… Beş dakika sonra o minik ayak sesleri babaya yönelir: “Baba, parka gidebilir miyim?”… “Git tabii oğlum/kızım.” İşte bu an, evdeki huzurun kaçtığı, sizin otoritenizin sarsıldığı ve çocuğunuzun kafasının karıştığı o meşhur andır. Ebeveyn olmak zaten yeterince zorlu bir maratonken, bir de eşinizle farklı kulvarlarda koşmak işleri içinden