Bebek ve Çocuk Gelişimi

Editörün Notu: Mevsim geçişlerinde bebeklerin ani ısı değişimlerinden etkilenmesini ve hastalanmasını önlemenin en bilimsel ve pratik yolu, kalın tek bir kıyafet yerine hava sirkülasyonu sağlayan kat kat giydirme stratejisini uygulamaktır. İlkbahar ve sonbahar gibi gün içinde sıcaklık farklarının yüksek olduğu dönemler, anne babalar için “Acaba üşür mü yoksa terler mi?” endişesinin en yoğun yaşandığı zamanlardır. […]

Parkta oynarken çocuğunuzun bir başka arkadaşının elinden oyuncağını aniden çekip aldığı ve karşısındaki ağlarken hiçbir şey olmamış gibi oynamaya devam ettiği o anı hiç yaşadınız mı? Ebeveynlik serüveninde pek çoğumuzun içini cız ettiren, “Acaba çocuğum bencil mi oluyor?” endişesini alevlendiren bu sahneler aslında son derece tanıdıktır. Ancak derin bir nefes alın ve kendinizi suçlamayı bırakın;

Anne olmak, dünyanın en mucizevi ama bir o kadar da karmaşık hislerini beraberinde getiriyor. Kucağınıza aldığınız o minicik mucizeyle aranızda kuracağınız bağın en önemli yapı taşlarından biri de şüphesiz beslenme süreçleridir. Bu noktada pek çok taze annenin zihninde beliren ortak bir hedef var: Doğal, huzurlu ve sağlıklı bir şekilde başarılı emzirme sürecini başlatabilmek. Evladim.com ailesi

Bebeğinizin bir sabah uyanıp odanın içinde tıpkı minik bir yengeç gibi sırtüstü kayarak ilerlediğini gördüğünüzde önce şaşırıp sonra “Acaba bir şeyler ters mi gidiyor?” diye düşünmüş olabilirsiniz. Merak etmeyin, yalnız değilsiniz! Bebek gelişimi, her zaman bizim kitaplarda okuduğumuz o düz çizgiyi takip etmez; bazen yan gider, bazen yuvarlanır, bazen de sırtüstü emekleme ile şaşırtır. Aslında

Bebeğinizin o minicik parmaklarıyla yüzünüze dokunduğu, duyduğu ani bir sese gülümsediği ya da ilk kez tattığı bir limonun karşısında yüzünü buruşturduğu o anları hatırlıyor musunuz? İşte tüm bunlar, aslında bebeğinizin dünyayı anlama biçimi olan duyusal gelişim yolculuğunun birer parçası. Bebekler için dünya, keşfedilmeyi bekleyen devasa bir oyun alanıdır ve onlar bu alanı beş duyularını (görme,

Bir ebeveyn olarak okul öncesi eğitim kurumlarını gezerken veya evde çocuğunuzla vakit geçirirken aklınızdan şu soru geçmiş olabilir: “Sürekli oyun oynuyorlar, peki ne zaman ‘gerçekten’ bir şeyler öğrenecekler?” Harfleri tanıması, sayıları sayması veya masada oturup kalem tutması sanki eğitimin tek kanıtıymış gibi hissedebilirsiniz. Bu endişe çok doğal, çünkü biz yetişkinler öğrenmeyi genellikle “ciddi, sessiz ve

Ebeveynlik serüveninin özellikle ilk yılında, annelerin ve babaların aklında hep o tanıdık soru yankılanır: “Acaba bebeğim yeterince büyüyor mu, her şey yolunda mı?” Komşunun bebeği yürümeye başlamışken sizinkinin henüz emeklememesi veya arkadaşınızın bebeği “anne” derken sizinkinin sessizce dinlemesi, içinize tatlı bir endişe tohumu ekebilir. Ancak unutmayın, her bebek parmak izi kadar eşsizdir ve kendi hızında,

Salonun ortasında devrilmiş sandalyelerden yapılmış bir kale, tencere kapaklarından oluşan bir bateri seti veya süpürge sapını at yapmış koşturan bir minik… Bu manzaralar size tanıdık geliyor mu? Ebeveynler olarak bazen evi dağınık veya gürültülü bulsak da, aslında o an şahit olduğumuz şey dünyanın en güçlü hayal gücü çalışmasıdır. Çocukların zihinleri, sınır tanımayan birer laboratuvar gibidir

Çocuğunuzun üst üste dizdiği bloklar devrildiğinde verdiği tepkiyi hiç gözlemlediniz mi? Kimi çocuk hırsla ağlayıp blokları etrafa fırlatırken, kimisi derin bir nefes alıp “Acaba nerede hata yaptım?” dercesine temele daha geniş bir parça koymayı dener. İşte o küçücük anda, aslında hayatın “problem çözme” olgusu temelinde minyatür bir provası yaşanmaktadır. Ebeveynler olarak bizler genellikle çocuklarımızın yolundaki

Ebeveynlik yolculuğunun en tatlı ama bazen en sabır zorlayıcı dönemlerinden birine hoş geldiniz: “Neden?” çağı! Sabah gözünü açtığı andan gece uykuya dalana kadar, evinizin içinde mikrofonla dolaşan minik bir muhabir varmış gibi hissediyor olabilirsiniz. “Anne bu neden sıcak?”, “Baba kuşlar nasıl uçar?”, “Bulutlar pamuk şekerden mi yapılır?” gibi ardı arkası kesilmeyen soru sorma döngüsü, bazen