Ebeveynlik Rehberi

Evinizin neşesi, gözünüzün nuru ilk çocuğunuz… Ve şimdi o aileye yeni, minicik bir üye daha katılıyor. Bu mutluluğu tarif etmek imkansız! Ancak bu sevinç tablosunun bir köşesinde, genellikle endişe dolu bir gölge belirir: Kardeş kıskançlığı. Bir zamanlar krallığının tek hakimi olan çocuğunuzun, şimdi tahtını paylaşmak zorunda kalması, onun minicik dünyasında devasa bir fırtınaya neden olabilir. […]

“Hayır, onu giymeyeceğim!”, “Ama herkesin var, ben de istiyorum!”, kapıların çarpılması, gözyaşları ve günün sonunda hem sizin hem de çocuğunuzun kalbinde bir yorgunluk… Bu sahneler size de tanıdık geliyor mu? Ebeveynlik yolculuğunda anlaşmazlıklar ve fikir ayrılıkları kaçınılmazdır. Ancak “tartışma” kelimesi, kulağa ne kadar olumsuz gelse de, aslında doğru yönetildiğinde aile bağlarını zayıflatan bir fırtına değil,

Cuma akşamı… Tüm haftanın yorgunluğu üzerinizde, yapılacaklar listesi zihninizde dönüp duruyor ve tek hayaliniz koltuğa uzanıp biraz dinlenmek. Tam o sırada minik gözler size bakıp o sihirli soruyu soruyor: “Bu hafta sonu ne yapacağız?” İşte bu soru, hem bir yorgunluk anı hem de paha biçilmez bir fırsattır. O iki gün, sadece dinlenmek için değil, aynı

Hepimiz büyürken o “bizim özel şeyimiz” dediğimiz anıları hatırlarız, değil mi? Belki her pazar sabahı yapılan o özel kahvaltı, belki yatmadan önce babanın anlattığı o bitmeyen masal, ya da her doğum gününde annenin yaptığı o eşsiz pasta… İşte tüm bunlar, sadece anı değildir; onlar aile ritüelleri. Modern hayatın hızında, teknolojinin bizi birbirinden uzaklaştırdığı bir dönemde,

Sabah gözünü açtığın andan gece yastığa başını (koyabilirsen) koyduğun ana kadar hiç bitmeyen bir maraton… Bir yandan dökülen sütü temizlerken, diğer yandan yetiştirilmesi gereken bir işi düşünmek. Tam kendine bir kahve yapmışken “Anneee!” diye bir sesle irkilmek. Ve günün sonunda, “Bugün yine yeterince iyi bir anne/baba olamadım” diye fısıldayan o suçluluk duygusu… Eğer bu sahneler

Aile olmak, birlikte yol almak demektir. Bu yolculukta karşımıza çıkan irili ufaklı kararlar, aile bağlarımızı güçlendirebileceği gibi, zaman zaman çatışmalara da neden olabilir. “O tatil nereye yapılacak?”, “Bu akşam ne yenecek?”, “Hangi kursa gidilecek?” gibi basit görünen sorular bile, doğru yönetilmediğinde aile içinde gerginliklere yol açabilir. Peki, bu süreci nasıl daha demokratik, adil ve herkes

“Bir tane daha çikolata…”, “Beş dakika daha tablet…”, “Ama arkadaşlarımın hepsinin var!”… Bu cümleler size de tanıdık geliyor mu? Ebeveynlik, bazen bitmek bilmeyen bir pazarlık seansı gibi hissettirebilir. Bir yanda çocuğumuzun mutluluğu, diğer yanda onun için neyin doğru olduğunu bilmenin getirdiği sorumluluk. İşte bu ikilemde, “kural koymak” veya “sınır çizmek” çoğu zaman katı, sevgisiz veya

Odanın ortasına saçılmış oyuncaklar, kirli sepetine girmeyi bir türlü başaramayan çoraplar, “ödevimi sen yapar mısın?” ricaları… Bu sahneler size de tanıdık geliyor mu? Sürekli bir şeyleri hatırlatmaktan, birilerinin arkasını toplamaktan yorulduğunuzu hissederken, bir yandan da “acaba çocuğuma her şeyi hazır sunarak ona kötülük mü yapıyorum?” diye endişeleniyorsunuz. İşte bu endişe, son derece yerinde bir endişe.

Hiç şöyle bir an yaşadınız mı? Çocuğunuza son derece normal bir cümle kurdunuz, belki de “Odanı toplar mısın?” dediniz. Ama aldığınız tepki, sanki ona dünyanın en kötü sözünü söylemişsiniz gibi oldu: Gözlerini devirdi, omuzlarını silkti veya kapıyı çarpıp gitti. Siz ise arkanızdan şaşkınlıkla “Ama ben sana kötü bir şey demedim ki!” diye söylendiniz. İşte bu

Evinizde “Yeter artık o tableti bırak!”, “Süren doldu, kapat!” ve “Ama aarrrkadaşım oynuyor!” cümlelerinin yankılandığı bir savaş alanı var mı? Bir yanda çocuğunuzun dijital dünyanın cazibesine kapılması, diğer yanda sizin ekran süresi sorununda o görünmez kronometreyi tutarken hissettiğiniz endişe ve suçluluk… Eğer bu sahne size tanıdık geliyorsa, modern çağın en yaygın ebeveynlik çıkmazlarından birinin tam